در حوزههای کنترل صنعتی، سیستمهای تعبیهشده و نگهداری تجهیزات قدیمی، رابطهای RS232 و DB9 همچنان نقشهای حیاتی ایفا میکنند. اما دقیقاً چه چیزی این فناوریها را از هم متمایز میکند و چگونه با هم ارتباط دارند؟ این بررسی به ویژگیها، مزایا و محدودیتهای پروتکل RS232 و کانکتورهای DB9 میپردازد، در حالی که معیارهای انتخاب مناسب برای برنامههای ارتباط سریال مدرن را بررسی میکند.
RS232 (استاندارد پیشنهادی 232) نشاندهنده یک رابط فیزیکی نیست، بلکه یک استاندارد پروتکل ارتباط سریال است. این پروتکل روش تبادل دادههای باینری سریال بین تجهیزات ترمینال داده (DTE، مانند رایانهها) و تجهیزات ارتباط داده (DCE، مانند مودمها) را تعریف میکند که شامل پارامترهای مهمی از جمله سطوح ولتاژ، ویژگیهای الکتریکی، حالتهای عملیاتی و نرخ انتقال داده میشود.
از نظر مفهومی، RS232 به عنوان یک «زبان» ارتباطی عمل میکند و نحوه «صحبت» دستگاههای DTE و DCE را تعیین میکند. یک DTE دادههای باینری (به عنوان مثال، «11011101») را به صورت سریال به یک DCE منتقل میکند که با دادهها (به عنوان مثال، «11010101») با استفاده از همان روش پاسخ میدهد. این استاندارد ارتباطی که در اصل برای تبادل اطلاعات از طریق خطوط تلفن طراحی شده بود، طول عمر قابل توجهی را نشان داده است.
RS232 از ارتباط ناهمزمان استفاده میکند، به این معنی که دستگاههای ارسال و دریافت بدون همگامسازی دقیق ساعت مشترک کار میکنند. دادهها در فریمهایی منتقل میشوند که شامل موارد زیر هستند:
بین بیتها یک تأخیر خاص وجود دارد که «زمان غیرفعال» نامیده میشود، که در طی آن خطوط RS232 حالت منطقی منفی (معمولاً -12 ولت) را حفظ میکنند.
کانکتور DB9 (D-subminiature 9-pin) نشاندهنده یک رابط D-Subminiature رایج است که دارای نه پین است. ابعاد جمع و جور آن، پذیرش گسترده در دستگاههای مختلف، به ویژه در برنامههای ارتباط سریال RS232 را تسهیل کرد.
کانکتورهای DB9 که در اصل در رایانهها و سرورها برای اتصال لوازم جانبی سریال مانند صفحهکلید، ماوس و جویاستیک رایج بودند، برای سازگاری با استانداردهای رابط سریال EIA/TIA 232 طراحی شده بودند. هر نه پین از پیکربندیهای استاندارد شده پیروی میکردند تا از قابلیت همکاری در محصولات تولیدکنندگان اطمینان حاصل شود.
در حالی که رابطهای مدرنی مانند USB، PS/2 و Firewire تا حد زیادی جایگزین DB9 شدهاند، دستگاههای قدیمی متعددی هنوز برای ارتباط سریال به این کانکتورها متکی هستند.
تفاوت اساسی در ماهیت آنها نهفته است: RS232 یک پروتکل ارتباطی است که قوانین انتقال داده را تعریف میکند، در حالی که DB9 یک کانکتور فیزیکی است که ارتباط RS232 را پیادهسازی میکند. به طور مشابه، RS232 به عنوان «زبان» عمل میکند، در حالی که DB9 به عنوان «رسانه» آن عمل میکند.
در حالی که ارتباط RS232 معمولاً از کانکتورهای DB9 استفاده میکند، کانکتورهای جایگزین یا حتی لحیمکاری مستقیم کابل میتواند پروتکل را بدون نیاز به رابطهای DB9 یا DB25 پیادهسازی کند.
علیرغم منسوخ شدن تدریجی، DB9 در چندین سناریو مرتبط باقی میماند:
برای طرحهای جدید، جایگزینهای مدرنی مانند USB، Ethernet یا فناوریهای بیسیم سرعت، مقاومت در برابر نویز و انعطافپذیری اتصال بهتری را ارائه میدهند.
RS232 و DB9 علیرغم تکامل فناوریها، در ارتباط سریال اهمیت خود را حفظ میکنند. درک ویژگیهای آنها، انتخاب رابط آگاهانه و نگهداری مؤثر سیستمهای قدیمی را امکانپذیر میکند. در حالی که جایگزینهای مدرن به طور فزایندهای غالب هستند، این فناوریها ارزش منحصربهفردی را در برنامههای خاص حفظ میکنند.